“Deniz” di adı.
Gezmiş’in de bir hikayesi vardı.
“Deniz” di adı. Dalgalar gibi durmak nedir bilmez, taşları yayvanlaştıran, aşındıran kuvveti vardı. Düşünce dehlizlerine aydınlığın umudu ışık verirdi. Aydınlıktı Deniz’in düşleri, emperyalist düşüncenin karanlığına karşı. Faşist düşüncelere karşı aydınlıktı. Kardeşlikti çağrıları. Yolunda her zaman kararlılıkla ve inançla yürüdü.
“Deniz” di adı. Sevgi bakışlarındaydı. Yufka yüreklilerdendi. Selvi boyluydu, yakışıklıydı. İsteseydi diplomalarını yeşil binlikler getiren bir senet gibi kullanırdı. Parolası eşitlik, özgürlüktü.
“Deniz” di adı. Küçücük yüreklerin aç kalmamasıydı derdi, çıplak ayaklarıyla koşup oynamamalarıydı. Babalarının karın tokluğuna çalışmamasıydı. İşçinin emeğinin hakkını almasıydı. Herkesin eğitim, sağlık hakkından parasız yararlanmasını istemesiydi.
“Deniz” di adı. İstediği Türk ve Kürt halklarının kardeşliğiydi. Uğraşı hukuk adına, özgürlük adına, demokrasi adınaydı. Bağımsızlık Mustafa Kemal’den armağandı.
“Deniz” di adı. Yoksulluğun büktüğü ellere uzandı. Adana’da pamuk işçilerinin yaralı ellerini sarmak istedi. Savaşı Giresun’da yoksul köylüler, Ege’de tütün işçileri, Doğu’da topraksız köylüler içindi.
“Deniz” di adı. Yüreklere kıvılcım olmuştu. Bu kavgaya kendi canını kaybedeceğini bile bile girmişti. Mücadelesi insanca yaşam içindi.
“Deniz” di adı. Yüreği işçilerle birlikte atardı. En güzel yıllarını, gençliğinin baharında yanında yer alan toplum için vermişti.
“Deniz” di adı. Emperyalist, faşist düşüncelere karşı olduğunu söylediğinde komünist olarak suçlandı.
“Deniz” di adı. Ellerine ve ayaklarına prangalar vuruldu ve bir gece sabaha karşı idam sehpasına çıkarıldı. Yağlı kementlere mezar toprağı gibi taze bedenini, mezar taşı gibi dimdik boynunu korkmadan uzattı.
“Deniz” di adı. 6 Mayıs 1972′de Ankara Kapalı Cezaevinde idam edildi.
“Deniz” di adı. “Deniz” di.
Gezmiş’in de bir hikayesi vardı.
