“Tavşan Dağa Küsmüş Dağın Haberi Olmamış…”
Bu atasözünü dağa, duvara, oduna söylesek gene olmayacaktır haberi. Söylemiş olmak mutlu etmeyecektir bizi çünkü. Dağ dağlığını, duvar duvarlığını, odun odunluğunu yapacak, tepkisiz kalacaktır sözlerimize. Biz de bunu bildiğimizden herşeye benzeyen insana söylüyoruz, sen dağa küsmüşsün dağın haberi yok diyoruz. Senin küskünlüğünün, tavrının bir değeri yok diyoruz. Tavır koymaktan, eylem koymaktan anladığımız masaya yumruğunu vurmak oluyor ve bu davranışı pek tutuyoruz. Oysa öyle tavırlar koyuyor, öyle küskünlükleri barındırıyoruz ki hayatımızda, birçoğumuzun hayatını bunlar yönlendiriyor hatta. Bazı televizyon kanallarını, bazı programları, programcıları seyretmemek, bazı dükkanlardan alışveriş yapmamak, bazı çevrelere girmemek, bazı çevrelerden insanlar edinmemek gibi, yalnızca sevip sevmemekle ilişkili olmayan duruşlar sergiliyoruz. İnsanız çünkü! Değerlerimiz var çünkü!
Bireysel tavırlarımızı bilinçli olarak köreltiyor ya da köreltilmesine göz yumuyor, kolaya kaçıyoruz. “Sen o marketten alışveriş yapmasan n’olur, ona birşey olmaz, karalar bağlamaz” gibi sözlerin caydırıcı kolaycılığına kapılıp alıyoruz ruh ve akıl törpümüzü elimize, barışıyoruz onlarla, unutuyoruz ya da vazgeçiyoruz. Senin vapur kantininden birşey almamanı, senin o okula gitmemeni, orada çalışmamanı kim takar?! Hepsi seni ilgilendirir bunların(?)Senin neye boyun eğip neye eğmediğin, neyi alkışlayıp neyi kınadığın…O sanatçıları var eden de sensin, çekip gitmesini sabırsızlıkla bekleyen de…O dayatılanları alıp yaşayan da sensin, reddedip kendi doğrunu bulan, paylaşan da…
Tavşan dağa küsmüş dağın haberi olmamış ama, dağa küsen bir tavşanı hepimiz biliyoruz. O dağa bir daha geleneklerine, değerlerine bağlı bir tavşan kabilesinden bir tavşan gider mi?Sonra tavşansız dağ demezler mi o dağa? Sonra o dağ meraklılar tarafından ziyaretçi akınına uğrayıp, turizm cenneti olmaz mı?O turizm cenneti temeller atıla atıla dağlığını, tavşanın küstüğü halini yitirmez mi?
Bireysel tavır herşeyimizdir bizim! Damarımız yalnızca basıldığı zaman değil, her zaman varlığını hatırlamalıdır!
toplumsal bir krizimizdir tepki! annemize küseriz, sevgilimize darılırız, patronumuza arkasından küfreder yanında soğuk dururuz. ve en önemlisi de iktidardaki insanlara halkça mutlaka kızgınızdır, tepkiliyizdir. ama bu tepkilerimizin tümü o kadar çocukçadır ki; ne tepkimizin sebebini bilirmiş gibi davranırız ne de bilsek dahi nasıl izah edeceğimizi bilemeyiz. bizi bu hale getiren herşeye bir kez daha kızgınım!
Çok mu simgesel olmuş yazdıkların, anlamadım?
Şunu biliyorum ki, tavşanın tepkisinin değeri tek başına kaldığında başka, başkalarınınkiyle bir araya geldiğinde başkadır. Tavşanla dağın büyüklüğünü kıyaslamamak, tavşansız kalan bir dağın tüm yaşamsal döngüsünün nasıl kısırlaşacağının bilincinde olmak gerek bence.